Bob zag er al een stuk minder geel uit. Volgens de verpleegkundige op de afdeling was het 'hielprik' team net geweest, maar tijdens het voeden kwam er toch nog een dame langs die Bob kwam prikken, omdat het blijkbaar daarvoor toch niet gebeurd was. Erg onhandig...

Het drinken ging errug goed, maar de hoeveelheid was net iets te weinig. Bob moet van de kinderarts bijna twee keer zoveel drinken dan hij normaal doet en dat lukt dus niet. Hij valt of in slaap, of hij stroomt over. Ik vind het ook belachelijk veel. Ik snap wel dat ie meer moet drinken omdat ie anders zou kunnen uitdrogen, maar twee keer zoveel is bespottelijk. Dat zie je wel als ie alles wat teveel is toch weer uitspuugt.

Ik moest op tijd weer naar huis, want 's middags kwamen er 7 kinderen uit Manon d'r klas op haar verjaardagsfeestje. Dus snel stofzuigen en een beetje opruimen, want de kamer was in de loop van de week aardig dichtgeslibt met van alles en nog wat. Toen alle kinderen verzameld waren en de kadootjes waren uitgepakt, hebben m'n schoonmoeder en ik ze naar 'Monkey Town' getransporteerd. Dat is een soort speelparadijs voor kinderen met klimtoestellen, glijbanen, opblaasspringkussens enzovoort. Erg leuk, al die springende, gillende en uitgelaten kinderen. De hele middag was keurig verzorgd (er werd omgeroepen wanneer het drinken, de ijsjes en het eten klaarstonden). In de tussentijd heb ik er zelf flink tussen staan springen om te proberen wat leuke foto's te maken, maar dat valt nog niet mee omdat ze eigenlijk geen moment stilstaan. Na het eten daar waren ze allemaal ook goed moe en hebben we ze weer thuis afgeleverd.

Sheila had die middag een aanvaring met de mensen van de couveuseafdeling. Bob had flink gedronken (veel meer dan normal), maar hij had z'n (belachelijk hoge) target niet gehaald. Dat zou dus wel even via een sonde worden bijgevoerd volgens de verpleging. Sheila is toen min of meer uit haar vel gesprongen. Bij die discussie die volgde bleek dat de verpleging uitging van 7 voedingen per dag, terwijl we de avond daarvoor hadden afgesproken dat het er 8 zouden worden (waarbij Bob dus iets minder per keer zou hoeven te drinken). Gevolg was in ieder geval dat er nu in z'n dossier staat dat 'ouders willen niet dat zoon via sonde wordt gevoed' en dat de hoeveelheid die hij per dag moet drinken ook iets is verlaagd.

Na het feestje van Manon ben ik samen met een collega van Sheila op bezoek in het ziekenhuis geweest. Manon kwam met opa en oma mee en ging ook weer met hen terug. Dat gaat eigenlijk de hele week al zo. Ideaal (Pa en ma, bedankt! Zonder jullie had ik niet geweten hoe ik met het ziekenhuis, Sheila, Manon en Bob deze week allemaal had moeten rooien).

Wonder boven wonder was ik dit keer zelfs voor tien uur thuis en ben ik lekker vroeg gaan slapen.

donderdag 21 maart

zaterdag 22 maart