Aangezien opa en oma nog een klein uurtje nodig hadden voor ze bij ons konden zijn, even bij de buren aangebeld. Die lagen nog net niet op bed en wilden gelukkig wel een uurtje op Manon passen zodat wij gelijk konden vertrekken.

Van tevoren had ik bedacht dat alles al goed geregeld was en dat ik alles onder controle zou hebben wanneer het eenmaal zover zou zijn, maar ik was toch wel een beetje van slag. Ik ben wel tien keer de trap op- en afgerend om van alles en nog wat op te halen en liep vervolgens met lege handen de deur uit. Afijn, de belangrijkste zaken (echtgenote, foto- en videocamera) zaten inmiddels in de auto en dus, op naar het ziekenhuis...

zondag 17 maart