Nadat de ruggenprik goed was ingewerkt werd er om tien voor drie begonnen. Omdat er een scherm tussen ons en het operatieteam gehangen was konden we niet veel zien (misschien maar goed ook). Een operatiezuster heeft een aantal foto's gemaakt van de keizersnee en de geboorte (de meest zindelijke foto's staan in het foto-album).

Op een gegeven moment werd er gezegd dat ie er bijna was en om 3 minuten over 3 hoorden we Bob voor het eerst schreeuwen. Op dat moment viel er toch wel een last van m'n schouders. De tranen van opluchting en blijdschap prikten achter m'n ogen, maar in tegenstelling tot de vorige keer, wist ik het dit keer wel droog te houden.

Terwijl het operatieteam bezig was met hechten, werd Bob onderzocht door de kinderarts ("hoezo Apgar score, dit jongetje krijgt van mij gewoon een 10!"). Daarna konden Bob en ik alvast naar de afdeling. Onderweg vertelde de verpleegkundige van de verloskamers dat het nog wel even kon duren voordat Sheila op de afdeling zou komen en over wat zo'n keizersnee nou precies inhield. Zes lagen die doorgesneden en daarna weer uiterst nauwkeurig laag voor laag gehecht worden. Het is gewoon een zware buikoperatie. Veel mensen denken dat je er met een keizersnede makkelijk vanaf komt en dat een natuurlijke bevalling veel zwaarder is, maar als je bedenkt dat je na een keizersnedee toch zo'n zes weken moet herstellen, dan valt dat dus toch vies tegen. Volgens mij is dit zo'n beetje de meest onderschatte operatie.

Toen Sheila ook op de afdeling kwam hebben we opa en oma nog even wakker gebeld en ons menneke uitgebreid bestudeerd en bewonderd. Om 5 uur reed ik naar huis en toen ik het kussen raakte ben ik in slaap gevallen.

Toen ik wakker werd was het bijna negen uur en had ik hoofdpijn alsof ik de avond daarvoor flink was doorgezakt. Manon en oma waren al op. Volgens haar had ik liggen snurken als een oordeel. Niks van gemerkt....

De rest van de dag stond in het teken van ziekenhuisbezoek en mensen bellen. Aangezien we de avond daarvoor toch in relatief haastige spoed waren vertrokken, moest ik nu tassenvol spullen voor Sheila en Bob meenemen naar het ziekenhuis.

Manon is apentrots op haar kleine broertje. Toen ze Bob vast mocht houden straalde haar hele gezichtje van blijdschap en verwondering (dat laatste kwam denk ik meer door de zenuwachtige papa en oma die om haar heen drentelden, bang dat ze Bob zou laten vallen, waar ze dus echt niks van snapte).

's Avonds vroeg naar bed. Maandag moest er een hoop gebeuren.

zaterdag 16 maart

maandag 18 maart